HYPERACUSIS CENTRAL

Een Uitgebreide Handleiding over de Verschillende Vormen van Hyperacusis

door | sep 11, 2023 | Onderzoek | 0 Reacties

Wat is hyperacusis?
In 1938 bedacht H. B. Pearlman de term “hyperacusis” toen hij gezichtsverlamming bestudeerde, hij beschreef het als een “verhoogde gevoeligheid voor geluid” (para. 1). De daaropvolgende decennia, toen meer onderzoek werd gedaan naar hyperacusis, ontstond er een waaier aan nieuwe en soms zelfs tegensprekende definities met omvattende termen zoals “verhoogde alertheid, hypersensitiviteit, luidheid, ongemak, hyperreactiviteit, intolerantie, fonofobie, prikkelbaarheid, misofonie, irriteerbaarheid, angst en pijn” (Tyler et al., 2014, p. 403). Deze diverse definities kunnen het begrijpen van de ingewikkelde en diverse aard van hyperacusis een uitdagende taak maken. Gelukkig hebben professor Richard Tyler en zijn collega’s aan de Universiteit van Iowa een uitgebreid literatuurstudie uitgevoerd naar eerder onderzoek over hyperacusis met als doel de verschillende subtypen ervan te categoriseren. Ze identificeerden vier verschillende subtypen: luidheid, ergernis, angst en pijn, die individuen afzonderlijk of samen kunnen treffen.

Luidheidhyperacusis
Het eerste subtype, bekend als luidheidhyperacusis, wordt gekenmerkt door een versterkte waarneming van geluid, waardoor geluiden als aanzienlijk luider worden waargenomen dan wat een gezond gehoorsysteem doorgaans zou registreren (Tyler et al., 2014, p. 403). Personen die lijden aan dit subtype kunnen een verscheidenheid aan reacties vertonen, variërend van licht ongemak als reactie op alledaagse geluidsniveaus tot volledige invaliditeit. Enkele voorbeelden van ernstige gevallen: het geluid van een vallende pen die aanvoelt als een geweerschot, stromend kraanwater dat klinkt als een waterval en zacht gefluister dat wordt ervaren als oorverdovend geschreeuw.
Pollard (2019) meldt dat de algemene consensus luidheidhyperacusis toeschrijft aan het centrale groeimodel (para. 11), Auerbach en collega’s verklaren dat deze gevolgen voortkomen uit een storing in het centrale gehoorsysteem als gevolg van lawaai of door perceptief gehoorverlies dat veroorzaakt is door geneesmiddelen die schadelijk zijn voor het gehoor (Auerbach et al., 2014). Ze zeggen dat deze storing leidt tot verminderde neurale activiteit van het slakkenhuis naar het centrale gehoorsysteem, waardoor een versterking van de waargenomen geluidsniveaus ontstaat (p. 1-2). Het is belangrijk op te merken dat hoewel dit de primaire theorie is die de ontwikkeling van luidheidhyperacusis verklaart, deze nog niet definitief is bevestigd en dat er mogelijk andere mechanismen betrokken kunnen zijn.

Ergernis- en angsthyperacusis
Tyler en collega’s gaan dieper in op twee verschillende vormen van hyperacusis, die hun oorsprong vinden in emotionele reacties op geluid in plaats van fysieke sensaties (Auerbach et al., 2014). De eerste is ergernishyperacusis, een reactie op bepaalde geluiden die kan resulteren in irritatie, angst en spanning (p. 404, zoals geciteerd in Urnau & Tochetto, 2011). Geluiden zoals huilende baby’s, verkeerslawaai, bladblazers, enz. kunnen deze emotionele reacties uitlokken. Hoewel veel mensen bepaalde geluiden vervelend vinden, vinden mensen met ergernishyperacusis onaangename geluiden veel doordringender of hardnekkiger (Tyler et al., 2014, p. 404) vergeleken met de algemene bevolking.

Het tweede emotionele subtype is angsthyperacusis, dat wordt gekenmerkt door een sterke afkeer van bepaalde geluiden, wat leidt tot anticiperende reacties bij de getroffenen; dit zou zich kunnen uiten in het actief vermijden van plaatsen waar deze geluiden waarschijnlijk voorkomen (Tyler et al., 2014, p. 404). Een persoon met angsthyperacusis kan bijvoorbeeld drukke restaurants vermijden vanwege de angst voor plotselinge harde geluiden zoals kletterende borden of luide gesprekken. Het is belangrijk om te weten dat deze twee vormen van hyperacusis vaak naast elkaar bestaan en zich vaak kunnen ontwikkelen na eerdere ervaringen met luidheid- of pijnhyperacusis (Salvi et al., 2022, p. 2).

Pijnhyperacusis (noxacusis)
Ten slotte is het essentieel om te benadrukken dat pijnhyperacusis, ook bekend als noxacusis, het minst onderzochte en minst volledig begrepen subtype van hyperacusis is (Pollard, 2019, para. 1). Volgens Tyler en collega’s (Tyler et al., 2014) zorgt deze aandoening ervoor dat mensen oorpijn ervaren als reactie op geluidsniveaus die aanzienlijk onder de typische pijngrens liggen, beginnend bij 120 decibel (p. 404). Gewone geluiden, zoals fluitende vogels, pratende mensen of muziek die speelt, kunnen pijn veroorzaken bij mensen die aan noxacusis lijden. Uit een recent onderzoek uitgevoerd door Williams en collega’s (Williams et al., 2021) blijkt dat mensen die last hebben van pijnhyperacusis hun pijn over het algemeen beschrijven als een brandend, stekend, pijnlijk of kloppend gevoel, dat kan optreden onmiddellijk na blootstelling aan lawaai of soms uren later (para. 27). Bovendien bleek uit het onderzoek dat degenen met pijnhyperacusis, vergeleken met luidheidhyperacusis “een hogere frequentie van tijdelijke symptoomverergering(i.e. “terugvallen”), minder waargenomen symptoomverbetering in de loop van de tijd, ernstigere comorbide hoofdpijnstoornissen en een verminderd voordeel van geluidstherapie” meldden (para. 3).

Onderzoek naar de mechanismen die deze slopende pijn veroorzaken bevindt zich in de eerste fases, maar er zijn verschillende theorieënn over hoe dit kan gebeuren. Om te beginnen is het mogelijk dat luidheidhyperacusis op catastrofale niveaus ervoor kan zorgen dat geluiden voor individuen zo luid zijn dat ze als pijnlijk worden ervaren (Auerbach et al., 2014, p. 1). Een tweede mogelijk mechanisme zouden abnormale samentrekkingen van de tensor tympani-spier kunnen zijn na een akoestische schok of trauma die het potentieel hebben om een reeks problemen te veroorzaken, waaronder pijnhyperacusis (Noreña et al., 2018, para. 19). Ten derde stellen Liu en collega’s (Liu et al., 2015) voor dat recent ontdekte type II sensorische neuronen in het binnenoor geactiveerd kunnen worden als gevolg van schade in het binnenoor, waardoor geluiden schadelijk kunnen worden (p. 14723). Pijnhyperacusis is een zeer complex fenomeen en het is waarschijnlijk dat verschillende mechanismen, zowel bekende als onbekende, bijdragen aan de pijn die wordt ervaren door degenen die eraan lijden.

Conclusie
Het verkrijgen van inzicht in de verschillende subtypes van hyperacusis dient als een cruciale basis voor het aansturen van onderzoek gericht op het blootleggen van de onderliggende mechanismen en het ontwikkelen van effectieve behandelingen voor deze aandoeningen. Eveneens is de noodzaak voor personen met hyperacusis om zich vertrouwd te maken met deze subtypen, omdat dit hen een nauwkeuriger inzicht in hun aandoening zal geven en effectievere strategieën vindt om ermee leren omgaan mogelijk zal maken. Hoewel een volledig inzicht van hyperacusis en de mechanismen ervan nog verre van compleet is, biedt dit uitgebreide literatuuroverzicht een sterke basis voor toekomstige onderzoeksinspanningen.

Referenties

Auerbach, B. D., Rodrigues, P. V., & Salvi, R. J. (2014). Central gain control in tinnitus and hyperacusis. Frontiers in Neurology, 5, 206, 1-21. https://doi.org/10.3389/fneur.2014.00206. 

Liu, C., Glowatzki, E., & Fuchs, P. A. (2015). Unmyelinated type II afferent neurons report cochlear damage. Proceedings of the National Academy of Sciences, 112(47), 14723–14727. https://doi.org/10.1073/pnas.1515228112.

Noreña, A. J., Fournier, P., Londero, A., Ponsot, D., & Charpentier, N. (2018). An integrative model accounting for the symptom cluster triggered after an acoustic shock. Trends in Hearing, 22. https://doi.org/10.1177/2331216518801725.

Perlman, H. B. (1938). LXXIX hyperacusis. Annals of Otology, Rhinology & Laryngology, 47(4), 947–953. https://doi.org/10.1177/000348943804700408. 

Pollard, B. (2019). Unraveling the mystery of hyperacusis with pain. ENT & Audiology News, 7(6). https://www.entandaudiologynews.com/features/audiology-features/post/unravelling-the-mystery-of-hyperacusis-with-pain.

Salvi, R., Chen, G.-D., & Manohar, S. (2022). Hyperacusis: Loudness intolerance, fear, annoyance and pain. Hearing Research, 426, 108648–108648. https://doi.org/10.1016/j.heares.2022.108648. 

Tyler, R. S., Pienkowski, M., Roncancio, E. R., Jun, H. J., Brozoski, T., Dauman, N., Andersson, G., Keiner, A. J., Cacace, A. T., Martin, N., & Moore, B. C. J. (2014). A review of hyperacusis and future directions: Part I. Definitions and manifestations. American Journal of Audiology, 23(4), 402–419. https://doi.org/10.1044/2014_AJA-14-0010.

Williams, Z. J., Suzman, E., & Woynaroski, T. G. (2021). A Phenotypic Comparison of Loudness and Pain Hyperacusis: Symptoms, Comorbidity, and Associated Features in a Multinational Patient Registry. American journal of audiology30(2), 341–358. https://doi.org/10.1044/2021_AJA-20-00209.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *