Michael Maholchic is sinds 2021 de voorzitter van Hyperacusis Research. Hij geeft een speciaal interview over de doelstellingen en de geschiedenis van al hun nobele inspanningen, en hoe het hem heeft beïnvloed, aangezien hij een zoon heeft die door deze aandoening wordt getroffen. Hij bespreekt de fondsen, de toekomst en de hoop op verandering.

Voor degenen die niet bekend zijn met Hyperacusis Research, kunt u uitleggen wat de organisatie is en wat jullie doen?

Hyperacusis Research is een liefdadigheidsorganisatie gevestigd in de Verenigde Staten. Onze missie is om bewustwording te vergroten en onderzoek te financieren voor een remedie tegen hyperacusis, een aandoening waarbij mensen pijn ervaren door alledaagse geluiden.

We worden geleid door een toegewijde raad van bestuur van acht vrijwilligers, die allemaal persoonlijk getroffen zijn door hyperacusis. We werken ook samen met een Wetenschappelijk Adviesraad, bestaande uit vooraanstaande wetenschappers in dit vakgebied. Daarnaast werken we samen met andere non-profitorganisaties, met name de Hearing Health Foundation (HHF).

Hoe heeft u voor het eerst gehoord van Hyperacusis Research? Wat bracht u ertoe om actief betrokken te raken bij de organisatie?

Begin 2014 begon mijn zoon Tom plotseling oorpijn in schokken te ervaren op zijn werk in een restaurant – bijvoorbeeld wanneer borden tegen elkaar kletterden of wanneer iemand luid sprak aan de bar. Hij bezocht een audioloog, kreeg een gehoortest (die uitwees dat zijn gehoor ‘binnen het normale bereik’ viel) en werd aangeraden om Tinnitus Retraining Therapie te volgend (wat niet hielp). Uiteindelijk moest hij stoppen met werken.

Via een zoektocht op het internet vond hij de website van Hyperacusis Research. We waren onder de indruk van de focus van de groep op het financieren van onderzoek, en van de toenmalige voorzitter Bryan Pollard, die toevallig bij ons in de buurt in Massachusetts woonde. We besloten te helpen met fondsenwerving, in de overtuiging dat het beter is om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken, en sindsdien zit ik in het bestuur om die kaars van hoop op een remedie te laten branden in plaats van de duisternis van hyperacusis te vervloeken.

We feliciteren Hyperacusis Research met het inzamelen van $146.000 en de geplande schenkingen die oplopen tot $ 1,5 miljoen! Als patiënten zijn we blij te zien dat er meer geld beschikbaar komt voor opkomend onderzoek. Wat denkt u dat de oorzaak is van deze recente toename in donaties, en hoe kunnen we dit voortzetten?

Onze groep bestaat al dertien jaar, wat ons zichtbaarheid en geloofwaardigheid geeft. Ik geloof dat het werk dat we hebben verricht met individuele fondsenwervingen en onze benadering van stichtingen deze toename heeft gestimuleerd. De meest effectieve manier waarop gezondheidsgerelateerde non-profitorganisaties geld inzamelen, is door mensen te vragen die door de betreffende aandoening zijn getroffen – zowel degenen die aan de aandoening lijden als hun vrienden en dierbaren – om persoonlijk en individueel te helpen. Hen vertellen over de vooruitgang die is geboekt en wat we hopen te bereiken met hun financiële hulp, is daarbij cruciaal geweest.

Vorig jaar oktober organiseerden we een “pizza party” voor vrienden en familie, waar Dan Polley, PhD, van het Massachusetts Eye and Ear Infirmary sprak over het werk dat zijn lab doet en hoe het natuurlijke vermogen van de hersenen om hun structuur, functie of verbindingen te veranderen na verwondingen, mogelijk kan worden gebruikt om de ervaring van tinnitus en hyperacusis te elimineren. Hij zou tien minuten spreken, maar de groep stelde bijna een uur lang vragen. Online fondsenwervingen, zoals op Facebook of Givebutter, zijn eenvoudig op te zetten en mensen hebben vaak grote netwerken van vrienden die gemakkelijk te bereiken zijn. We hebben veel media-aandacht gekregen dankzij de inspanningen van ons communicatieteam en met de hulp van de Tinnitus Hub podcast.

Hoe bent u van plan dit geld te besteden? Gaat u meer opkomende onderzoeksbeurzen financieren in samenwerking met Hearing Health Foundation, of is het uw bedoeling om onderzoeksbeurzen zelfstandig toe te kennen?

Dankzij het hogere financieringsniveau dat nu beschikbaar is, zijn we van plan om onze langdurige, gewaardeerde samenwerking met Hearing Health Foundation voort te zetten om een reeks “Emerging Research Grants” op een versneld tempo toe te kennen. Zoals eerder vermeld, willen we het best mogelijke onderzoek zo snel mogelijk laten uitvoeren.

Veel mensen willen helpen met fondsenwerving, maar weten niet goed hoe, behalve via Facebook-fondsenwervingen. Wat zou uw advies aan hen zijn?

Het personaliseren van de fondsenwerving door de uitdagingen die de patiënt ervaart door hyperacusis te delen, en hoe doorbraken in het onderzoek hun leven zouden kunnen verbeteren, is vooral belangrijk. We moedigen iedereen die Facebook gebruikt aan om Facebook-fondsenwervingen te gebruiken, omdat het gemakkelijk en doeltreffend is.

Mijn lokale Rotary Club organiseerde een online fondsenwerving met het platform Givebutter, wat we een goedkope en gebruiksvriendelijke optie vonden voor mensen die niet op Facebook zitten. We bieden ook de mogelijkheid om fondsenwervingen te doen via het PayPal Giving Fund. Details en instructies staan op onze website.

Voor mensen met Donor Advised Funds (DAF’s) kunnen we dankbaar bijdragen accepteren vanuit DAF’s. Anderen hebben Hyperacusis Research opgenomen in hun testament. Voor iedereen die dat wenst, kan een van onze bestuursleden, die advocaat is gespecialiseerd in estate planning, daarbij helpen.

Hoe bent u van plan om de financiering en donaties in de toekomst te verhogen?

We blijven werken aan het vergroten van ons bereik onder patiënten, hun families en vrienden. Slechts een fractie van de patiënten in de steungroepen op Facebook heeft fondsenwervingen opgezet. Als we dat aantal kunnen vergroten, kunnen we onze beschikbare fondsen voor onderzoek laten groeien.
We zullen blijven aanvragen doen voor subsidies van stichtingen en organisaties die zich richten op het bevorderen van de gezondheidszorg en medisch onderzoek.

Waar ziet u Hyperacusis Research over vijf jaar? Wat zijn uw doelen?

Onze missie is voltooid wanneer we precies weten waarom mensen hyperacusis krijgen en hoe ze er verlichting van kunnen vinden. Dit zal waarschijnlijk meer dan vijf jaar duren. Ondertussen doen we wat we kunnen om de kwaliteit van leven van de patiënten te verbeteren, met sociale media, nieuwsberichten en door artsen bewust te maken van de realiteit van hyperacusis.

Zoals elk jaar was Hyperacusis Research aanwezig bij ARO. Is er iets dat u kunt delen van de paneldiscussie die plaatsvond?

We hebben een discussie georganiseerd met onderzoekers, clinici en hyperacusis patiënten om het onderzoek uit te breiden en te versnellen, zodat we uiteindelijk tot een remedie kunnen komen. We willen dat pijnhyperacusis een erkende diagnose wordt voor de 1800 aanwezigen. Omdat hyperacusis en tinnitus vaak samen voorkomen, kan breder en meer verbonden onderzoek naar beide aandoeningen waarschijnlijk leiden tot bruikbare ontdekkingen. We hebben de presentaties van het panel gedeeld op ons YouTube-kanaal en nodigen mensen uit om de presentaties rechtstreeks te bekijken. Hieronder kan je ook een samenvatting lezen van de presentaties.

Ken Devore, de secretaris van de raad van bestuur van Hyperacusis Research Ltd., vertelde zijn verhaal. Hij ontwikkelde ernstige hyperacusis in 1995, met een “lichte” tinnitus die in de loop van de tijd sterker is geworden. Hij heeft het grootste deel van zijn volwassen leven hyperacusis gehad. Wat hem heeft geholpen: stille omgevingen, het beschermen van de oren, vooral wanneer hij zich beter voelt. Hij merkte een terugval in 2011 na blootstelling aan geluid, waardoor hij niet meer kon vliegen (zelfs niet met een koptelefoon) of sociale evenementen kon bijwonen. Maar hij zegt dat hij nog steeds een goede levenskwaliteit heeft, vooral vergeleken met veel mensen met hyperacusis.

Lenny Barad, wiens vader, Steve Barad, MD, lid is van de Wetenschappelijke Adviesraad van Hyperacusis Research, gaf een update vanaf 2016. Hij omschreef zijn hyperacusispijn als een soort tandpijn, “10 op 10 elektrische pijn… verblindend.” Zijn tolerantie voor geluid is zodanig dat hij moet fluisteren, omdat zelfs het geluid van zijn eigen stem ver boven zijn tolerantiedrempel ligt.

Hij sprak over ingrijpende veranderingen in zijn leven – het vinden van stillere huisvesting, afhankelijk zijn van anderen voor de meeste dagelijkse taken zoals boodschappen doen, koken en schoonmaken.

Wei Sun, PhD, afdeling Communicatieve Stoornissen en Wetenschappen, Universiteit van Buffalo.

Dr. Sun is de winnaar van de Emerging Researcher Grant 2024 van Hearing Health Foundation, gefinancierd door Hyperacusis Research, Ltd. Zijn aankomende project zal voortbouwen op zijn eerdere onderzoek naar een genetische mutatie die een zeldzame vorm van hyperacusis bij kinderen veroorzaakt, genaamd het FOXG1-syndroom.

Dit onderzoek is relevant omdat de meeste mensen met hyperacusis hun geluidsgevoeligheid ontwikkelen door een perifere blessure—doorgaans lawaai, maar soms ook door infecties of blootstelling aan bepaalde chemicaliën of medicijnen. Er wordt gedacht dat disfunctionele informatieverwerking in het centrale zenuwstelsel een belangrijke rol speelt bij het in stand houden van hyperacusis, vooral pijnhyperacusis. Met andere woorden, het meeste onderzoek ondersteunt de rol van een chronische disfunctionele centrale reactie op een perifere blessure bij de meeste gevallen van hyperacusis. Het FOXG1-syndroom lijkt een voorbeeld te zijn van een voornamelijk centrale oorzaak van hyperacusis die geheel of vrijwel geheel door genetica wordt bepaald. In beide gevallen lijkt het centrale zenuwstelsel echter de belangrijkste speler te zijn bij het in stand houden van geluidsgevoeligheid. Bovendien zijn er vroege aanwijzingen dat genetische factoren de kans op het ontwikkelen van hyperacusis na perifere blootstelling kunnen beïnvloeden. Dit benadrukt het belang van het begrijpen van de mechanismen van hoe genetische variaties de functionele en disfunctionele geluidsverwerking beïnvloeden, en wat de hersenmechanismen van het FOXG1-syndroom ons kunnen leren over de rol van de hersenen bij de veel voorkomende vormen van hyperacusis. Dit zou kunnen leiden tot precisietherapieën voor zowel syndromen zoals FOXG1 als voor de meer gangbare vormen van hyperacusis.

Megan Beers Wood, PhD, Johns Hopkins University School of Medicine.

Dr. Wood is de voorgaande ontvanger van de Emerging Researcher Grant. Haar lopende onderzoek richt zich op de rol van ontstekingen en het calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) bij door geluid veroorzaakte hyperacusis.

Ze besprak de focus van het tweede jaar van de beurs: het ontwikkelen van een reproduceerbaar dierenmodel voor door geluid veroorzaakte pijn, gebaseerd op de gezichtsgrimas. Haar laboratorium was in staat om gezichtskenmerken zoals oren, ogen, neus en mond te markeren door de volledige 40.000 frames van de video – wat hen in staat stelde gegevens op een minder bevooroordeelde manier te extraheren.

Benjamin Auerbach, PhD, Universiteit van Illinois, Urbana-Champaign

Een lid van de Wetenschappelijke Adviesraad van Hyperacusis Research Ltd., Dr. Auerbach’s onderzoeksinteresses omvatten leren en geheugen, neurobiologie, optogenetica en zintuiglijke verwerking. Zijn publicaties omvatten onderzoeken naar diermodellen van centrale auditieve versterking – wat wordt geacht belangrijk te zijn voor aanhoudende geluidsovergevoeligheid en pijn bij hyperacusis.

Zijn fundamentele interesse ligt in neuroplasticiteit (hoe de hersenen zich aanpassen aan de omgeving), en vanuit een hyperacusisperspectief, of neuroplasticiteit een rol speelt bij het in stand houden van geluidsovergevoeligheid en pijn. Zijn begrip van hyperacusis is geëvolueerd van een vroeg geloof dat hyperacusis “gewoon” een luidheidsstoornis is, veroorzaakt door schade aan het binnenoor. In plaats daarvan is het een complexe stoornis met veel oorzaken en uitingsvormen (zoals luidheid, irritatie, angst en pijn – vaak een combinatie van deze).

Zijn laboratorium streeft ernaar om de diversiteit van de oorsprong en uitingen te benutten om precisie te bereiken bij het identificeren van de verbanden tussen mechanismen en uitingen. Een belangrijk voordeel van diermodellen is dat ze al deze analysemogelijkheden bieden met een reeks hulmpiddelen en beoordelingsmethoden. De uitdaging is om bij knaagdieren de diversiteit te modelleren die bij mensen zichtbaar is, zodat ontdekkingen in het laboratorium kunnen onderscheiden, verklaren en oplossingen bieden voor hyperacusis in de praktijk – met andere woorden, dat ze relevant zijn voor het echte leven.

Ze kunnen hyperacusis op verschillende manieren uitlokken en enkele aspecten van de perceptuele componenten modelleren. Het doel is om de gaten op te vullen met benaderingen zoals functionele beeldvorming (fMRI om hersennetwerken te observeren die door geluid worden geactiveerd), in vivo elektrofysiologie met celtype specifieke manipulaties, ex vivo-benaderingen om synaptische intrinsieke eigenschappen te onderzoeken die in de verschillende modellen zijn veranderd, en moleculaire en genexpressie die verantwoordelijk zou kunnen zijn voor de functionele veranderingen.

“We hebben meer overeenkomsten dan verschillen gezien tussen onze modellen”; bijvoorbeeld duidelijk bewijs voor corticale hyperexcitabiliteit, rekrutering van niet-klassieke auditieve gebieden zoals de laterale amygdala en veranderingen in de akoestische perceptie en emotionele reacties. Dit zou kunnen betekenen dat er enkele convergerende mechanismen zijn (of, hij stelde, misschien betekent het gewoon dat we niet over voldoende geavanceerde hulpmiddelen beschikken om ze te onderscheiden).

Neuronaal circuit van olivo cochleaire efferente neuronen

Dr. Catherine (“Cat”) Weisz, NIH National Institute on Deafness and Other Communication Disorders, is een lid van de Wetenschappelijke Adviesraad van Hyperacusis Research, Ltd. Haar werk richt zich op synaptische transmissie en elektrische eigenschappen van dalende neurale circuits in de auditieve hersenstam en het slakkenhuis.

Ze heeft nagedacht over enkele van de barrières waar onderzoekers tegenaan lopen en waarom hyperacusis onderzoek moeilijk kan zijn, vooral met diermodellen.

Haar onderzoek richt zich op neuronen in de hersenstam die het versterkingsniveau van het gehoorsysteem kunnen verschuiven (tussen harder en zachter), het slakkenhuis kunnen beschermen tegen door geluid veroorzaakte trauma’s en mogelijk betrokken zijn bij tinnitus en hyperacusis.

Met behulp van hulpmiddelen om elektrische opnames te maken van individuele neuronen, bestudeert haar laboratorium de elektrische eigenschappen die aan de basis liggen van synaptische inputs en hoe ze verbonden zijn met de rest van de hersenen; wat hun hersenstam inputs zijn; en hun outputs in het slakkenhuis. Het is pas sinds kort dat er goede tools zijn om toegang te krijgen tot individuele neuronen in muismodellen.

Op dit moment is haar laboratorium bezig met het begrijpen van hoe de neuronen normaal functioneren – waarmee ze verbonden zijn, hoe ze reageren op verschillende elektrische inputs. Van hieruit zal het mogelijk zijn om uit te breiden naar hoe de elektrische eigenschappen en functies van neuronen veranderen met tinnitus en hyperacusis.

Er wordt ook onderzoek gedaan naar de input van de hersenen naar deze neuronen en neurale circuits. Maar onderzoek naar individuele neuronen is uitdagend omdat ze zich in een deel van de hersenen bevinden met een hoge dichtheid aan axonen (witte stof). Om het gemakkelijker te maken, gebruiken ze jonge dieren (3-4 weken oud), maar het duurt enige tijd voordat hyperacusis optreedt, dus de vraag is of ze hyperacusis kunnen opwekken in een dier dat jong genoeg is om de elektrische eigenschappen en activiteit van de betreffende cellen te onderzoeken. De leeftijd waarop ze deze experimenten kunnen uitvoeren, is momenteel een beperkende factor.

De belangrijkste vragen die beantwoord moeten worden, zijn: hoe geven we een muis hyperacusis? Wat is de meest directe en betrouwbare manier? Hoe lokken we hyperacusis uit die lijkt op de menselijke ervaring? Kunnen we dat onderscheiden van tinnitus?

Ter afsluiting nodigde ze meer gesprekken over deze onderwerpen uit. Een deelnemer bood aan om een knock-out model met hyperreactiviteit voor geluid te onderzoeken.

Dr. Jinsheng Zhang. Wayne State University, Department of Communication Sciences and Disorders

Zijn onderzoeksinteresses omvatten elektrische onderdrukking van tinnitus, ontwikkeling van geavanceerde neurale gehoorimplantaten en mechanismen van door geluid en explosies veroorzaakte tinnitus.

In deze lezing presenteerde Dr. Zhang een modaliteit die hij aan het onderzoeken is voor tinnitus, waarvan volgens anekdotische rapporten ook een voordeel zou kunnen zijn voor hyperacusis. Hij vroeg ons om zijn werk nog niet te bespreken totdat het is gepubliceerd.

Dr. Peter Steyger, Dr. Richard J Bellucci Translational Hearing Center, Creighton University (Omaha, Nebraska)

Hij gaf een samenvatting van de huidige financieringsrelatie van Hyperacusis Research, Ltd. met HHF, waarbij zij middelen aan HHF verstrekken om het beoordelings- en toekenning proces voor hyperacusis-gerelateerde ERG’s te beheren. Met deze regeling hoeven we geen onafhankelijke financieringsorganisatie en de bijbehorende complexe logistiek op te zetten.

Hyperacusis Research is een relatief nieuwe en groeiende organisatie met veel focus op het vergroten van zichtbaarheid, bewustzijn en impact. Een manier om dat bij ARO te vergemakkelijken, zou zijn met een stand op de tentoonstelling. Hij benadrukte dat dit een meerjarige, duurzame strategie is.

Het financieren van opkomende onderzoekers helpt om hun loopbaan op te bouwen. HHF biedt al tientallen jaren subsidies voor opkomend onderzoek, met alumni in elke fase van een carrière. Het systeem vereist een stabiele financieringsstroom – iets waar HHF goed in is geslaagd. HHF heeft ontdekt dat elke dollar die in ERG wordt geïnvesteerd, meer dan $50 aan onderzoeksfinanciering oplevert gedurende de levensduur ervan.

Hij zei dat het financieren van gevestigde onderzoekers ons waarschijnlijk sneller naar doelen zal leiden, maar dat vereist veel meer financiering en een grondige beoordelings- en procesinfrastructuur. Hij nodigde ons uit om een consortiummodel van nieuwe en gevestigde hoofdonderzoekers te overwegen dat beperkte middelen zou kunnen bundelen door samen te werken aan een doel, zoals HHF doet met hun project naar gehoorherstel.

Logistiek om verdienstelijke voorstellen te financieren – zoals hij leerde van zijn werk met HHF. Deze logistiek omvat toegewijde programma- en wetenschappelijke reviewers. Hoewel dit zowel geld als aanzienlijke tijd en inspanning kost, resulteert het in het verkrijgen van voorstellen die je echt wilt financieren. “Er komt veel people management bij kijken.”